ZAŠTO DOĆI U ZLAKUSU?

Zato što je Zlakusa selo od onih koja imaju dušu i kolorit, tradiciju i budućnost, istoriju i mladost, zato što privlači čistim vazduhom, očuvanom prirodom, šumama sa dobrim prinosima ukusnih pečuraka, livadama punim jagodica i lekovitog bilja, sa mnogobrojnim malinjacima i košnicama pčela sa prvoklasnim domaćim medom, sa raznovrsnim voćnjacima, sa sve većim brojem plastenika u kojima se proizvodi zdravo povrće, proizvodnjom sušenog voća i lekovitog bilja, sa petnaestak ribnjaka sa pastrmkama duž rečice Petnice koja ima jedno vrelo pred samim pećinskim ulazom a drugo u samoj pećini tako da se odlikuje veoma dobrim kvalitetom i čistoćom vode;
Zato što mirno i gostoprimljivo stanovništvo omogućava da se upoznaju osobine srpskog seljaka, da se druži uz tradicionalnu užičku rakiju, sir, kajmak, pršutu, pogaču, slatko... i naravno, trubu, zato što je u ovom selu moguće jednostavno opustiti se, zaboraviti na sve trenutne poslove i probleme, osećati se blaženo, opušteno, prisno, jednom rečju rajski;

[Za veći prikaz kliknite na sliku]

Zato što se može uživati šetajući se markiranom kružnom stazom oko Zlakuse, koja kreće od Etno parka Terzića avlije, a spaja ribnjake, stare vodenice i par prelepih vodopada na Petnici, Potpećku pećinu, mesto u šumi, iznad Karadzića stene, gde se nalazio partizanski logor 1941. godine, zatim uspon na sam vrh Gradine na kojoj se nalazi spomenik u obliku piramide od kamena, posvećen žrtvama jedne bitke odigrane u drugom svetskom ratu, tri vidikovca sa kojih se pružaju jedinstveni pogledi na panoramu obližnjeg Sevojna i Požege, na vrhove Ovčara, Kablara, Jelove gore, Povlena, Mavlena, vrhove Zlatibora (Tornik i Čigota ), Golije, Mučnja, Blagaje, sela Drežnik i Roge kroz koje protiče najčisitija reka u Srbiji, Rzav i Rošku banjo, Rupeljevo gde se nalazi majdan u kome zlakuski grncari vade svoju "vrstu" ( kalcit ) za izradu lonaca a zatim se posle lagane šetnje, vododelnicom, kroz predivne pejzaže, proplanke, šume, livade staza spusta sa druge strane sela ponovo na početnu tačku;

Zato što je u Zlakusu lako doći sopstvenim prevozom (autom), autobusom i vozom, jer u selu postoji stajalište za putnicki voz na pruzi Beograd-Bar a od Uzica i Pozege saobracaju autobusi na svaki sat vremena;

Zato što je Zlakusa dobra i jeftina baza za duži smeštaj odakle se može ići u obilaske najpoznatijih mesta u zapadnoj Srbiji koja su raštrkana na sve strane kao što su: Užice sa starim gradom iz srednjeg veka, Jokanovića kućom, crkvom brvnarom, Zlatibor, Sirogojno, Tara, Mokra gora sa čuvenom Šarganskom osmicom i Kusturičinim drvenim gradom, Kremna (čuvena po proroku Tarabiću) sa jedne strane, spomen kompleks Kadinjača, Bajina Bašta, manastir Rača i Perućac sa druge strane, Ovčar banja, ovčarsko-kablarski manastiri, Divčibare, Koštunići sa treće strane, čuvena Guča, Arilje, Prilike, Ivanjica, Golija, reka Rzav sa svojim plažama u vrelim letnjim danima i Roška banja, sa četvrte strane;

Zato što je u Zlakusu lepo doći u proleće kada se budi priroda, lista šuma, cveta poljsko cveće kada se seljani razmile po svojim njivama; zato što je lepo doći leti i pobeći od gradske vrućine i gužve, kada na plantažama sazru maline i kupine, voćnjacima šljive, kada se na sve strane širi miris pokošene trave, kada mladi odlaze organizovano na kupanja na rečne plaže Rzava, kada se u Etno parku Terzica avlija odrzava Sabor izvornog stvaralastva poznat pod nazivom "Zlakusa u pesmi i igri" (u organizaciji Etno udruženja "Zavičaj" iz Zlakuse i Opštine Uzice ), kada se selom svakodnevno čuju probe duvačkog orkestra mladog talentovanog majstora na trubi, Veljka Ostojića za pripreme za takmičenje istih na Zlatiboru a onda u Guči, gde obavezno svake godine ovaj poznati orkestar osvoji neku od vrednih nagrada, kada se u avgustu sjate umetnici iz celog sveta na međunarodnu koloniju keramike i grnčarstva, u organizaciji udruženja Keramika-Zlakusa, pod rukovodstvom akademskog slikara Sofije Bunarčić, gde se na licu mesta može posmatrati rad ovih umetnika i najzanimljivije, uvek na kraju, pečenje njihovih proizvoda na vatri;
Zato što je lepo doći u jesen kada šume dobiju zlatnu boju, kada su voćnjaci puni crvenih jabuka, kada se održava sportska i Kulturno-umetnička manifestacija "Jesen u Zlakusi" (u organizaciji Etno udruženja Zavičaj, Udruženja lončara Zlakuse i Opštine Užice) u okviru koje rade grncarska i likovna kolonija, takmicenje u spremanju tradicionalnih narodnih jela u zlakuskim loncima, dani folklore, kada se u selu održavaju komišanja ubranog kokuruza na njivama, kada se sprema zimnica i kada počinju seoske slave;
Zato što je lepo doći zimi kada je sve prekriveno velikim snegom kao u nekoj bajci, kada su putevi puni dece sa sankama i drugim rekvizitima za zimske zanimacije na snegu, kada se na Badnje veče i Božić dešava sve masovnija okupljanja meštana koji sa zapregama (čezama, fijakerima, starim šinskim kolima, konjskim sankama), traktorima i peške obilaze selo praveći još lepšu atmosferu za ove lepe praznike, kada Etno udruzenje "Zavičaj" organizuje srpsko prelo u Etno parku "Terzića avlija";

Zato što se u Zlakusi u svako doba godine može po najpovoljnijim cenama kupiti tzv. srpski cepter, tj. zlakuško zemljano posuđe koje je čuveno po svom kvalitetu i nezaobilazni deo je ponude na seoskim vašarima, saborima, sajmovima, etno-radnjama… jer je Zlakusa po tome i najpoznatija pošto se veliki broj domaćinstava bavi tom delatnošću ne dozvoljavajući da jedan takav stari zanat ode u zaborav kao većina drugih i ne samo kupiti vec i videti na licu mesta kako se isti prave tj. "grade" od gline pomesane sa vezivniim materijalom od mlevenog kalcita tj. "vrste";

Zato, što, se u Zlakusi, odskora, nalazi i jedan pravi etno muzej, na otvorenom i zatvorenom, tj. Etno park "Terzića avlija", autorsko delo i vlasništvo Drndarević Saše iz Beograda, koji se rodio i odrastao u Zlakusi, pored stare Terzića avlije i u njoj proveo svoje detinjstvo tako da je avliju zamislio i obnovio kako bi svakog gosta i posetioca, nekim svojim detaljem, kojih je mnogo, podsetio i vratio, bez obzira koliko on imao godina, u svoje detinjstvo. Možda mašina za putovanje u budućnost nije još otkrivena ali za povratak u prošlost sigurno jeste - mašina se zove "Terzića avlija" a njen konstruktor i vlasnik je dipl. mašinski inž. Drndarević (po majci, Terzić, inače uglednoj i od davnina, jednoj od vodećih familija u Zlakusi).

[ Vrh strane ]